در دوران تحصیل با آئولین دختری ساكن تركیه و از تبار ارامنه آشنا شد و این آشنایی به ازدواج آن دو منتهی شد. ثمین به همراه همسر خود پس از اتمام تحصیلات، به كشور بازگشت و هر دو به آموزش موسیقی و فعالیت در عرصه ی موسیقی پرداختند.

در این دوران و تا پیش از انقلاب، باغچه بان آثاری را برای اركستر نوشت كه توسط اركستر سمفونیك تهران اجرا می‌شد. باغچه بان تا پیش از مراجعت مجدد به كشور تركیه، آرام آرام از حجم فعالیت خود در زمینه ی موسیقی كاست.

باغچه بان دستی نیز در ترجمه و نگارش داشت. در سال های دور داستان هایی از نویسندگان ترك زبان را برای نخستین بار به فارسی برگرداند. در سال های اخیر، باغچه بان كتابی از خود را با عنوان «چهره هایی از پدرم» در مورد فعالیت و زندگی پدر خود، جبار باغچه بان، در تیراژ محدود 1100 نسخه به چاپ رساند و با كمال تأسف استقبالی از این كتاب در میان جامعه كتاب خوان و تحصیل كرده جامعه به عمل نیامد.


یكی از آثار مطرح باغچه بان زبانزد خاص و عام شد، آلبوم «رنگین كمان» است كه با همكاری همسرش ضبط گردید. ملودی ها و اشعار كودكانه این آلبوم، جایگاه قابل ملاحظه ای را در حافظه جمعی چندین نسل از كودكان ایران زمین را به خود اختصاص داده است.
ثمین باغچه بان در زمینه موسیقی فوكلور هم تجربیاتی داشت كه از جمله آن سفر نیم قرن قبل وی به استان سیستان و بلوچستان برای ضبط برخی از نغمه های موسیقی آن منطقه بود كه شرح آن را در نامه ای به محمد رضا درویشی داده است.